Showing posts with label રિજર્વ બેંક. Show all posts
Showing posts with label રિજર્વ બેંક. Show all posts

Saturday, 6 August 2011

મોંઘવારીથી તૂટેલા લોકોનો ભરોસો પણ તોડયો



રણવિજય સિંહ, સમૂહ સંપાદક, રાષ્ટ્રીય સહારા દૈનિક


આખો દેશ મોંઘવારીની મારથી ત્રસ્ત છે. તેનાથી બચાવની સરકારી કોશિશો અપુરતી સાબિત થઈ છે. 

માર્ચ, 2010થી લઈ અત્યાર સુધી સોળ માસમાં ભારતીય રિજર્વ બેંકે 11 વખત વ્યાજ દરો વધાર્યા છે. વડાપ્રધાનની આર્થિક સલાહકાર સમિતિએ કહ્યું છે કે માર્ચ, 2012થી પહેલા મોંઘવારી ઘટવાની નથી. આવી સ્થિતિમાં સંસદમાં મોંઘવારી પર સરકારને ઘેરવાની જગ્યાએ મુખ્ય વિપક્ષી ગઠબંધન એનડીએ તેમની સાથે જ ઉભેલું દેખાયું. 

મોંઘવારી પર રજૂ થયેલા પ્રસ્તાવમાં સરકારની નિંદા કરવા માટે ડાબેરી મોરચા દ્વારા લવાયેલા સંશોધનનો ભાજપ સહીત એનડીએએ સરકારનો સાથે આપ્યો તો સમાજવાદી પાર્ટી, બહુજન સમાજ પાર્ટી, બીજૂ જનતાદળ વગેરે પ્રાદેશિક પાર્ટીઓએ આખરી સમયમાં ગૃહની કાર્યવાહીનો બહિષ્કાર કરીને સરકારને મદદ કરી. મોંઘવારી પર એનડીએ અને સરકારની નૂરા-કુશ્તીથી જનતાના વિશ્વાસને આકરો ઝાટકો લાગ્યો છે, જે પ્રતિનિધિ સંસ્થાઓ અને પ્રતિનિધિઓથી તેનો મોહભંગ દર્શાવે છે. આ લોકતંત્ર માટે શુભ નથી. 

યુપીએના સાત વર્ષના શાસન કાળમાં બારમી વખત સંસસમાં મોંઘવારી પર ચર્ચા થઈ. સત્તા પક્ષ સાથે સંમતિ બાદ વિપક્ષે આ પ્રસ્તાવમાં સરકારને સીધી દોષિત ઠેરવી ન હતી, તેમાં કહેવામાં આવ્યું હતું કે ગૃહમાં વારંવાર ચર્ચા છતાં મોંઘવારી વધતી જઈ રહી છે. આ ગૃહ સરકારને મોંઘવારી પર અંકુશ લગાવવા માટે અસરદાર પગલાં ઉઠાવવાનો આગ્રહ કરે છે. માટે સરકાર મતવિભાજનના પ્રસ્તાવવાળા નિયમ-184 હેઠળ ચર્ચા માટે તૈયાર થઈ. મોંઘવારીનો સીધો સંબંધ ભ્રષ્ટાચાર સાથે છે. લોકોને આશા હતી કે મુખ્ય વિપક્ષી પાર્ટી ભાજપ આ મહત્વના સવાલ પર સરકારને સંસદમાં ઘેરશે. તેને કારગર પગલાં ઉઠાવવા માટે બાધ્ય કરશે. 

ગૃહમાં કોઈ નક્કર જવાબ ન મળવાથી તે સંસદની બહાર મોટું આંદોલન ઉભું કરશે, પરંતુ તેના નેતાઓએ પોતાને ચર્ચા સુધી જ સીમિત રાખ્યા. આગળની રૂપરેખ જણાવી નહીં. તેની વિપરીત સરકારે મોંઘવારી રોકવા માટે થઈ રહેલા પ્રયત્નો માટે પોતાની પીઠ જરૂર થાબડી, પરંતુ મુદ્રાસ્ફીતિથી નિપટવા માટે તે ભવિષ્યમાં શું કરવા જઈ રહી છે, તેનો ખુલાસો કર્યો નહીં. સચ્ચાઈ એ છે કે મોંઘવારી ગરીબો પર સૌથી ઘટિયા ટેક્સ છે. ગત ત્રણ વર્ષોમાં મોંઘવારી દર આઠ ટકા ઉપર રહ્યો છે. જેના કારણે દેશની જનતા પર છ લાખ કરોડનો વધારાનો બોજો પડયો છે. 

એટલું જ નહીં, એશિયન ડેવલોપમેન્ટ બેંકના રિપોર્ટ પર વિશ્વાસ કરીએ તો ગત વીસ માસમાં ખાદ્યાન્નોની જે મોંઘવારી રહી, તેના કારણે વધુ પાંચ કરોડ લોકો ગરીબી રેખાની નીચે ચાલ્યા ગયા છે. સરકારી આંકડા કહે છે કે દેશની વસ્તીના સૌથી નીચેના 20 ટકા લોકો પોતાની કમાણીના 67 ટકા ખાવા પર ખર્ચ કરે છે. જો રસોઈમાં જ આગ લાગી હોય તો તે 20 ટકા લોકોની શું હાલત હશે? તેવામાં સરકાર દેશના 8 ટકાના ગ્રોથનો ઢોલ પીટી રહી છે. શું આ ગ્રોથથી આ ગરીબોની ભૂખ મટી જશે? આ ગ્રોથ તેમને જ ખાઈ રહ્યો છે. માટે મોંઘવારી વધારનારા ગ્રોથથી તોબા કરવાની જરૂરત છે. 

મારી સમજમાં મોંઘવારી રોકવાના મૌદ્રિક ઉપાય જ મોંઘવારી વધારવા લાગ્યા છે. પ્રશાસનિક નિયંત્રણ ઉપરથી જ ગેરહાજર છે. તેવામાં વારંવાર મૌદ્રિક ઉપાયોનો સહારો લેવો જણાવે છે કે સરકાર મોંઘવારીના અસલ કારણોનો સામનો કરવાથી બચવા ચાહે છે. તેને એ સમજવું જોઈએ કે ખાવા-પીવાની વસ્તુઓ માટે કોઈ બેંકમાંથી કર્જ લેતું નથી. માટે વ્યાજ દરોના વધારવાથી ચીજોની ખપત ઓછી થવાની નથી. આ કારણ છે કે વ્યાજ દરોમાં વધારો મોંઘવારીની બઢત રોકવામાં નાકામ રહ્યો છે. માટે સરકારે અન્ય ઉપાયો શોધવા જોઈએ. 

ગોદામો ભરેલા હોવા છતાં ખાદ્ય પદાર્થોની કિંમતો વધી રહી છે, તો તેનું કારણ વચેટિયા છે, પરંતુ સરકાર જમાખોરો, વચેટિયા અને કાળાબજારીયાઓ પર લગામ કસવા અને આપૂર્તિ વ્યવસ્થાની ખામીઓ દૂર કરવા કોઈ નક્કર પહેલ કરી રહી નથી. સરકારી ખાદ્ય પ્રબંધનનો હાલ એ છે કે દર વર્ષે હજારો કરોડ રૂપિયાનું અનાજ બરબાદ થઈ રહ્યું છે. તેના સિવાય કૃષિ વિકાસની દીર્ઘકાલિન નીતિઓના અભાવે પણ આ સમસ્યાઓને વધારી છે. કૃષિમાં માળખાગત સુધારાને લઈને પણ ખાસ થઈ રહ્યું નથી. માટે કૃષિ વિકાસને નિર્ધારીત કરનારા મોરચા પર આપણે માત ખાઈ રહ્યાં છીએ.

તેની સામે સરકાર મોંઘવારી પાછળ લોકોની ક્રય શક્તિ વધવાને પણ એક મહત્વનું કારણ માની રહી છે. આમ તો સરકારની તેંડૂલકર કમિટી માને છે કે દેશના 42 ટકા લોકો ઘોર ગરીબીમાં જીવન ગુજારી રહ્યાં છે. તેવામાં પણ જો આમ આદમીની ક્રય શક્તિ વધી છે, તો તેને પૂરું કરવાની તૈયારી કેમ નથી? વાસ્તવમાં આ વધેલી ક્રય શક્તિ ઉપર મુઠ્ઠીભર લોકોની છે. તેના કારણે દેશમાં અસમાનતા ઝડપથી વધી રહી છે. આ વધેલી માગણી પૂરી થવાની જગ્યાએ કિંમતોમાં વધારાને જન્મ આપે છે. 

આમ તો રિજર્વ બેંકના ગવર્નરે વ્યાજ દરોમાં વધારા સમયે સ્વીકાર્યું હતું કે મોંઘવારી ઓછી કરવા માટે બેંકના પ્રયાસોને નક્કર રાજકીય પગલાં દ્વારા ટેકો આપી શકાય છે, પરંતુ આવા પગલાં માત્ર ચૂંટણી સમયે જ ઉઠાવાય છે. ઉદાહરણ તરીકે, વિધાનસભા ચૂંટણી સુધી પેટ્રોલિયમ પદાર્થોના ભાવમાં વધારાને સરકારે રોકી રાખ્યો, પરંતુ જેવી ચૂંટણીઓ પુરી થઈ, તેવી જ તેલ કંપનીઓને નુકસાન અને મહેસૂલમાં ઘટાડાની ફિકર તેમને સરકારને સતાવવા લાગી.

પેટ્રોલિયમ પદાર્થોમાં થયેલી આ વૃદ્ધિએ મોંઘવારી વધારવામાં આગમાં ઘીનું કામ કર્યું છે. લોકતંત્રમાં જનપ્રતિનિધિ જનતાની ભાવનાઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. જ્યારે તે તેમની ભાવનાઓને સંસદમાં રાખી શકતા નથી, તો જનતા પોતાને છેતરાયેલા અનુભવે છે, તેમનો ભરોસો તૂટે છે. તેને જ્યારે લાગે છે કે જનપ્રતિનિધિ તેમની અવાજ બની રહ્યાં નથી, તો તે તેના સિવાય વિચારે છે. પછી જનતા અને સંસદમાં ટકરાવની આશંકા વધી જાય છે. જનતા પોતાના હક માટે ઉભી થઈ જાય છે અને જનઆંદોલનનો સૂત્રપાત થાય છે. 

મોંઘવારીના સવાલ પર ભાજપે સરકારનો સાથ આપી એક સોનેરી તક ગુમાવી દીધી છે. સરકાર જો સમજે છે કે જનતા રોટી, કપડાં અને મકાનની જુગાડમાં લાગીને બધું ભૂલી જશે, તો આ વિચાર તેમની સૌથી મોટી રાજકીય ભૂલ સાબિત થશે. જનતા સરકારને જ નહીં, વિપક્ષી પાર્ટીઓને પણ આ જ ત્રાજવામાં તોળી રહી છે. પોતાના વેતન અને ભથ્થામાં ત્રણ ગણો વધારો કરનારા આ સાંસદોને પોતાના સુખ આગળ જનતાના દર્દની યાદ નથી. તેમને તેનો જવાબ જનતાને આપવો પડશે. તેના માટે તેમણે તૈયાર રહેવું જોઈએ.

સૌજન્ય- રાષ્ટ્રીય સહારા

Friday, 5 August 2011

મોંઘવારી સામે શરણાગતિ


રમેશ કુમાર દુબે

પાછલા બે વર્ષથી મોંઘવારી જે કારણોથી બેલગામ બની છે, તેમાં કાચા તેલ અને કોમોડિટીના ભાવમાં વધારાની મુખ્ય ભૂમિકા છે. પછી ખેત પેદાશોના લઘુત્તમ સમર્થન મૂલ્યોમાં વધારો અને મનરેગા જેવી રોકડ ચુકવણીવાળી યોજનાઓના કારણે ગ્રામીણ ક્ષેત્રોમાં નાણાંનો પ્રવાહ વધ્યો છે, જેનાથી માંગમાં તેજી આવી છે. માંગમાં તેજીને કારણે માત્ર ભારત જ નહીં, પરંતુ અન્ય દેશોમાં પણ મોંઘવારી વધી રહી છે. ભારતની જેમ ચીન અને અન્ય ઉભરતા દેશોમાં ગરીબીનું સ્તર ઘટયું છે. તાજેતરના આંકડા આ વાતના સાક્ષી છે કે ગત ત્રણ વર્ષો દરમિયાન વિકાસશીલ દેશોમાં અનાજની ખપતમાં 80 ટકાનો ભારે વધારો થયો છે, જ્યારે વિકસિત દેશોમાં અનાજની ખપતમાં માત્ર 22 ટકાની જ વૃદ્ધિ થઈ છે. આ સિવાય નવધનાઢ્યોની થાળીમાં માંસની આવક વધી છે.
ભારતની જેમ ચીનમાં પણ જ્યારે મોંઘવારીએ માથું ઉંચક્યું તો તેણે મોંઘવારીના મૂળ પર સીધો હુમલો કર્યો. ચીને મુક્ત બજારના તબક્કામાં પણ સીધા મૂલ્ય નિયંત્રણની નીતિ અપનાવી અને કંપનીઓને સ્પષ્ટ આદેશ આપ્યો કે જરૂરી ચીજોની કિંમતો કોઈપણ પરિસ્થિતિમાં પાંચ ટકાથી વધારે વધવી જોઈએ નહીં. લોટ અને ખાદ્ય તેલના નિર્માતાઓને તો પાંચ ટકા મૂલ્ય વધારાની પણ છૂટ નથી. ભારતમાં ખાદ્ય વસ્તુઓની મોંઘવારી પર 2009ની ગરમીઓથી ખતરનાક ચેતવણી મળવા લાગી હતી, જ્યારે દેશના ઘણાં ભાગ દુષ્કાળની લપેટમાં આવ્યા હતા. પરંતુ સરકાર ક્યારેક દુષ્કાળ તો ક્યારેક આગામી ઉનાળું મોસમના બહાને મોંઘવારી સામે ઘૂંટણિયા ટેકવતી રહી છે. ન તો અનાજ ઉત્પાદનમાં વધારો કામ આવ્યો અને ન તો મૌદ્રિક કોશિશો. કિંમતોના નિરીક્ષણનો દેખાડો સુદ્ધાં થયો નથી. તેનું પરિણામ છે કે ભારત હાલ કર્જ, ઊર્જા અને કાચા માલ ત્રણેય મોરચા પર દુનિયાની સૌથી મોંઘી અર્થવ્યવસ્થા છે અને મોંઘી અર્થવ્યવસ્થાઓ હંમેશા મોંઘવારી જ પેદા કરે છે.

હવે તો મોંઘવારી રોકવાના મૌદ્રિક ઉપાયો જ મોંઘવારી વધારવા લાગ્યા છે. પ્રશાસનિક નિયંત્રણ ઉપરથી જ ગેરહાજર છે, કેન્દ્ર બેસુધ અને રાજ્ય બેફિકર છે. હકીકતમાં વારંવાર મૌદ્રિક ઉપાયોનો સહારો લેવાની વાત જણાવે છે કે સરકાર મોંઘવારીના અસલ કારણોનો સામનો કરવાથી બચવા ઈચ્છે છે.

મોંઘવારી પર લગામ કસવા માટે રિજર્વ બેંક ગત વર્ષ માર્ચથી અત્યાર સુધી 11 વાર નીતિગત દરો વધારી ચુકી છે. પરંતુ આવું કરતી વખતે તે એ નથી વિચારતી કે શું ખાવા-પીવાની વસ્તુઓ ખરીદવા માટે કોઈ બેંકમાંથી કર્જ લે છે અથવા પછી વ્યાજ દરો વધારવાથી આ વસ્તુઓની ખપત ઓછી થઈ જાય છે. આ કારણ છે કે વ્યાજ દરોમાં વધારો મોંઘવારીના વધારાને રોકવામાં નાકામ રહ્યો છે. જોવામાં આવે તો મોંઘવારીનું એક દુષ્ચક્ર પેદા થઈ ગયું છે. મોંઘવારી વધે છે અને રિજર્વ બેંક પોલિસી દરો વધારી દે છે. ઉદ્યોગ માટે કર્જ મોંઘુ થાય છે અને વિનિર્મિત વસ્તુઓના ભાવ વધી જાય છે. આનાથી મોંઘવારીમાં વધુ વૃદ્ધિ થઈ જાય છે. આ મોંઘવારીને ઓછી કરવા માટે રિજર્વ બેંક ફરી વ્યાજના દરો વધારે છે. તેને જોતાં ઘણાં અર્થશાસ્ત્રી કહી રહ્યાં છે કે વારંવાર નીતિગત દરો વધારવાના સ્થાને મૂલ્ય નિયંત્રણના બીજા ઉપાયો શોધવા જોઈએ. સારા મોનસૂન અને ગોદામોના ભરેલા હોવા છતાં ખાદ્ય પદાર્થોની કિંમતો ચઢી રહી છે તો તેનું કારણ વચેટિયા છે. પરંતુ સરકાર જમાખોરો, વચેટિયાઓ, કાળા બજારીયાઓ પરલગામ કસવામાં અને આપૂર્તિ વ્યવસ્થાની ખામીઓ દૂર કરવામાં કોઈ નક્કર પહેલ કરી રહી નથી. સરકારી ખાદ્ય પ્રબંધનનો હાલ એ છે કે દર વર્ષે હજારો કરોડ રૂપિયાનું અનાજ બરબાદ થઈ જાય છે.

રિજર્વ બેંકના ગવર્નરે વ્યાજ દરોમાં વધારો કરતી વખતે સ્વીકાર્યું કે મોંઘવારી ઓછી કરવા માટે બેંકોના પ્રયત્નોને નક્કર રાજકીય પગલાં દ્વારા ટેકો આપી શકાય છે. પરંતુ ભારતમાં આવા પગલા ત્યારે ઉઠાવાય છે કે જ્યારે ચૂંટણીઓ માથે હોય. ઉદાહરણ તરીકે, સરકાર કેટલાંક રાજ્યોની વિધાનસભા ચૂંટણીને ધ્યાનમાં રાખીને પેટ્રોલિયમ પદાર્થોના ભાવમાં વધારાને રોકી રાખ્યો, પરંતુ જેવી ચૂંટણી પૂરી થઈ કે તુરંત જ તેને તેલ કંપનીઓના નુકસાન અને મહેસૂલમાં નુકસાનની ફિકર સતાવવા લાગી.

ઉદારીકરણના તબક્કામાં દીર્ઘકાલિક કૃષિ વિકાસ નીતિઓના અભાવે પણ સમસ્યા વધારી છે. હજી પણ ગ્રામીણ વિકાસમાં આવકનો મુખ્ય સ્ત્રોત ખેતી છે, પરંતુ ખેતીમાં માળખાગત સુધારાને લઈને કંઈપણ થઈ રહ્યું નથી. કૃષિ વિકાસને નિર્ધારીત કરનારા મોરચા પર આપણે માત ખાઈ રહ્યાં છીએ. સિંચાઈ યોજનાઓ પર હજારો કરોડ રૂપિયા ખર્ચવા છતાં દેશમાં માત્ર 40 ટકા ક્ષેત્ર જ સિંચિત થઈ શક્યું છે. દેશમાં હજી પણ ખેતી મોનસૂનનો જુગાર બનેલી છે. ખાતર નીતિ પર પણ લચ્ચર વલણ અપનાવાય રહ્યું છે. કૃષિ ઋણો પર મોટાભાગે છૂટ મળી જાય છે, પરંતુ તેનો લાભ મોટા ખેડૂતો ઉઠાવી રહ્યાં છે. સહકારી બેંકોની પાસે પુરતી મૂડી નથી. સમાવેશી બેંકિંગના મામલામાં આપણે વધારે ઉન્નતિ કરી રહ્યાં નથી. દેશના કૃષિ અનુસંધાન સંસ્થાનોમાં શોધ અને વિકાસની સ્થિતિ સારી નથી. ભારે અનુદાનો અને સરકારી સહાયતા છતાં આપણે બીજોના અનુસંધાન માટે બહુરાષ્ટ્રીય કંપનીઓના મોઢા જોઈ રહ્યાં છીએ. હજીપણ 52 ટકા ગામ પશુ ચિકિત્સાલયોથી પાંચ કિલોમીટરથી વધારે અંતર પર છે. 47 ટકા ગામ નજીકની બેંક શાખાથી પાંચ કિલોમીટર દૂર છે. મોટાભાગના જિલ્લાઓમાં સુરક્ષિત પીવાના પાણીની વ્યવસ્થા નથી. 78 ટકા ગામોમાં પોસ્ટ ઓફિસ નથી.

સ્પષ્ટ છે કે પાયાગત સુવિધાઓની ચોતરફ કમીના કારણે દેશના મોટાભાગના હિસ્સામાં કૃષિ વિકાસની ઝડપ બેહદ ધીમી છે. તેવામાં પાયાગત સુવિધાઓની બહાલી સરકાર અને કોર્પોરેટ સેક્ટર બંનેની પ્રાથમિકતા હોવી જોઈએ, પરંતુ બંનેના ધ્યાન આર્થિક વિકાસ દર વધારવા સુધી જ સંકોચાયેલા છે.


(સૌજન્ય- દૈનિક જાગરણ)